Tükenmislik

Kendimi bildim bileli Londradaki metro istasyonlarinda esneyen bir kadinin fotografinin altinda Yorgun olmaktan yoruldunuz mu yazan bir reklam görürüm. Reklamin tanittigi ürün, yorgunlugu hafifletmeyi vaat eden sivi bir demir takviyesidir. Ise gidip gelenleri hedef alan bu reklam, calisanlarin bitkin düstügü ve biraz bitkisel destekle yeniden enerji bulabilecekleri varsayimina dayanir. Ama ayni reklamin onca yildir orada durmasi bu ürünün modern calisma kosullarinin ürettigi o derin yorgunluga gercek bir care olmadigini acikca gösteriyor. Dünyanin bütün esneyen iscileri birlesebilir mi, yoksa yorgunluktan buna bile halleri mi kalmadi

Politikayla örgütlü veya örgütsüz bicimde mesgul olan insanlarin, bekledikleri sonuca ulasamadiklarinda yasadiklari ve hissettikleri pek konusulmaz, hatta zaman zaman bizzat mücadele icerisinde olanlar hissettikleri seyi kücümsemeye egilimli olurlar.

Hannah Proctor, Tükenmislik kitabinda politik mücadele icerisinde sicagi sicagina cok kolay anlasilamayan tükenmeye, tükenmenin duygu dünyasina bakiyor. Fransanin bir ceza kolonisine sürgün edilen Komün üyelerinin veya Ekim Devriminden sonra solugu sanatoryumlarda alan yorgun düsmüs Bolseviklerin ve tarihten baska pek cok örnegin ögreticiliginden faydalaniyor.


Depresyonun toplumsal nedenleri oldugunu söylemek, kimseye o nedenlere karsi tugla firlatacak gücü vermez diyerek zihnen ve bedenen tükenmenin maliyetlerini kücümsemeden hem maglubiyetin yasini tutmanin ama hem de örgütlenebilmeye devam etmenin bireycilestirilmis terapi önerilerinin kiskacina girmeden nasil mümkün olabilecegini tartisiyor.