Mien leiw Meckelborg
Plattdeutsche Gedichte aus Mecklenburg im Herbst und Winter
Published on 22. April 2018
Book
94 pages
978-3-86785-435-1 (ISBN)
Description
In dat, wat Du nu ünner de Öwerschrift "Mien leiw Meckelborg" findst, geiht Wilhelm Münchow wedder mit Di un Jug dörch sien Heimat-Land.
Dorbi blifft he hier un dor eins stah'n, mökt ne lütte Paus' un süht mit sien Ogen un fäuhlt mit Hart un Seel, wat em dit Meckelborg bedüd't un wat dit Land em allens schenkt . Gah' Du nu mit em dörch "sien leiw Meckelborg" de een un anner Stunden - un twors so, as he dat Land süht un grad för Di upschräben hett .
Dorbi blifft he hier un dor eins stah'n, mökt ne lütte Paus' un süht mit sien Ogen un fäuhlt mit Hart un Seel, wat em dit Meckelborg bedüd't un wat dit Land em allens schenkt . Gah' Du nu mit em dörch "sien leiw Meckelborg" de een un anner Stunden - un twors so, as he dat Land süht un grad för Di upschräben hett .
More details
Person
Author
Wilhelm Münchow, Jahrgang 1939, der die vor Ihnen liegenden Geschichten geschrieben hat, verbrachte seine ersten Lebensjahre in Hinterpommern und erlebte dort den Krieg mit Flucht und Vertreibung.
Er kam erst 1947 nach Warin in Mecklenburg-Vorpommern und erlebte dort die Grundschul- und Lehrzeit. Durch die Grundschule (eine Lehrerin) und durch seinen Lehrmeister wurde bei ihm das Interresse an der plattdeutschen Mundart geweckt.
Später im Berufsleben traf er immer wieder vor allem auf ältere Mecklenburger, die Platt sprachen und ihm halfen, Worte und Sätze richtig zu sprechen und zu schreiben.
Nach Beendigung seines Arbeitslebens, dann als Rentner, hat er sich intensiv und mit Interesse diesem, seinem Hobby gewidmet.
In seinen Büchern
"Wariner Sandhasen", 2001, "Schöne un leege Tieden", 2005, "Dörch Meckelborg öwer Stieg un Straaten", 2009, "Up Hoch un Platt dörch Land un Stadt", 2011, "Mien leiw Rostock", 2018, "Mien leiw Meckelborg", 2018 schrifft he dat up, wat he tau seih'n kricht, wenn he dörch "sien Meckelborg" ströpt. Siehr oft vertällt em uns wunnerboret Land sülwst de een orrer anner Geschicht, un de brukt he denn blot noch uptauschrieben, un dat mökt em Freu'!
In "Kriegskind Wim", 2009, verarbeitet er auf Hochdeutsch die Kriegszeit mit Flucht und Verteibung in vielen schweren Stunden, aber dann auch noch ein paar besondere Erlebnisse, die er sich von der Seele schreiben musste, weil sie alle seinen Weg begleiteten ...
Content
DE LÜCHTTORM VON WARNMÜNN' . (WAT HE MI VERTÄLLT)
De Lüchttorm in uns' Warnmünn',
steiht up sien Flach allein -
mi wier'd, hei röp, kumm mal eins rüm,
so ded ik nah em seih'n!
Stah nah vör em un strak sien Faut,
dor lacht de Sünn von Häben -
mi wier, he sprök: "Nu geiht mi gaut,
freu Di mit mi an't Läben!"
Krup nah ganz sacht de Stiegen rup,
binah bet in de Spütz -
mien Hart kloppt lut bet in den Kopp,
nu säuk ik mi ierst 'n Sitz!
Nah fraag ik em, wat he all süht,
von hier, wo he fast steiht -
ik seih de See, den Strand, de Lüüd,
un hop, dat dat all' gaut geiht!
Doch ward dat Harwst, denn towt de Storm,
de See, se kümmt denn stief -
väl Wulken fleigen üm mien Uhr'n,
mi krüppt de Sorg in't Liew!
Kiek denn ok nah den Fischer rut,
nah denn dor, in sien Kahn -
em sprützt de Gischt üm Bein un Snut,
ward dat mit em gaut gah'n?
De groten Schipp se stürt dat nich,
se führ'n bi Wind un Wäder -
bi Düsternis seih'n se mien Licht',
so holl'n s' den Kurs ok bäder!
Treckt nah de Küll', de Winner lies,
bi uns in't Land denn sacht -
un ward dat kolt mit Snei un Is,
denn früst mi männig Nacht!
Geiht nah tau Enn' dat olle Johr,
un kümmt de Wihnachts-Tiet -
denn läwt de Leiw - is wiß un wohr,
bi all hier wiet un siet!
Un treckt dat "Niege Johr" in't Land,
an'n iersten Dag in'n Januor -
stah'n hier de Minschen Hand in Hand,
dies Stunn' sünd wunnerbor!
Denn hier dat Lichtspill krüz un quer,
mi is't, as schient de Sünn -
väl Farben springen hen un herr,
tau Freu' för Hart un Sinn!
De Winnerdaag stah' ik allein,
bi Storm un Snei un Küll -
doch all tau lang ward dat nich sien,
dat geiht nah Herrgott's Will!
Nah kümmt de Sünn so sacht un lies,
un kettelt an mien Snut -
ok kom'n de Minschen hümpelwies,
denn geiht all' wedder gaut!
Nah kom'n de groten Fieer-Daag,
un de "Oll' Strom" wakt up -
denn kümmt de Warnmünner Woch',
ik kiek up all's still rup!
De Shanti-Chor, dien Trachten-Grupp,
hier ut mien Warnmünn' -
se sing'n, weck danzen den Galopp,
in ehre bunten Plünn'n!
Bi'n Ümgang seih ik väle Grupp'n ,
all' kom'n bi mi tau'n Stah'n -
un männig een kiekt nah mi up,
is mäud von sachten Gah'n!
Doch gliek dorup is Hanse-Sail,
väl Schipp gah'n denn tau See -
nich eins versäuk ik se tau täll'n,
dat's dor sünd, is mien Freu!
Wat körter warden de langen Daag,
un de Sommertiet seggt tschüs -
ick täuw up di, dat is kein Fraag,
mok't gaut un holl di stief!
De Lüchttorm in uns' Warnmünn',
steiht up sien Flach allein -
mi wier'd, hei röp, kumm mal eins rüm,
so ded ik nah em seih'n!
Stah nah vör em un strak sien Faut,
dor lacht de Sünn von Häben -
mi wier, he sprök: "Nu geiht mi gaut,
freu Di mit mi an't Läben!"
Krup nah ganz sacht de Stiegen rup,
binah bet in de Spütz -
mien Hart kloppt lut bet in den Kopp,
nu säuk ik mi ierst 'n Sitz!
Nah fraag ik em, wat he all süht,
von hier, wo he fast steiht -
ik seih de See, den Strand, de Lüüd,
un hop, dat dat all' gaut geiht!
Doch ward dat Harwst, denn towt de Storm,
de See, se kümmt denn stief -
väl Wulken fleigen üm mien Uhr'n,
mi krüppt de Sorg in't Liew!
Kiek denn ok nah den Fischer rut,
nah denn dor, in sien Kahn -
em sprützt de Gischt üm Bein un Snut,
ward dat mit em gaut gah'n?
De groten Schipp se stürt dat nich,
se führ'n bi Wind un Wäder -
bi Düsternis seih'n se mien Licht',
so holl'n s' den Kurs ok bäder!
Treckt nah de Küll', de Winner lies,
bi uns in't Land denn sacht -
un ward dat kolt mit Snei un Is,
denn früst mi männig Nacht!
Geiht nah tau Enn' dat olle Johr,
un kümmt de Wihnachts-Tiet -
denn läwt de Leiw - is wiß un wohr,
bi all hier wiet un siet!
Un treckt dat "Niege Johr" in't Land,
an'n iersten Dag in'n Januor -
stah'n hier de Minschen Hand in Hand,
dies Stunn' sünd wunnerbor!
Denn hier dat Lichtspill krüz un quer,
mi is't, as schient de Sünn -
väl Farben springen hen un herr,
tau Freu' för Hart un Sinn!
De Winnerdaag stah' ik allein,
bi Storm un Snei un Küll -
doch all tau lang ward dat nich sien,
dat geiht nah Herrgott's Will!
Nah kümmt de Sünn so sacht un lies,
un kettelt an mien Snut -
ok kom'n de Minschen hümpelwies,
denn geiht all' wedder gaut!
Nah kom'n de groten Fieer-Daag,
un de "Oll' Strom" wakt up -
denn kümmt de Warnmünner Woch',
ik kiek up all's still rup!
De Shanti-Chor, dien Trachten-Grupp,
hier ut mien Warnmünn' -
se sing'n, weck danzen den Galopp,
in ehre bunten Plünn'n!
Bi'n Ümgang seih ik väle Grupp'n ,
all' kom'n bi mi tau'n Stah'n -
un männig een kiekt nah mi up,
is mäud von sachten Gah'n!
Doch gliek dorup is Hanse-Sail,
väl Schipp gah'n denn tau See -
nich eins versäuk ik se tau täll'n,
dat's dor sünd, is mien Freu!
Wat körter warden de langen Daag,
un de Sommertiet seggt tschüs -
ick täuw up di, dat is kein Fraag,
mok't gaut un holl di stief!