Gec Kalmis Ölü

Ayhan, Zaferi ariyor. Issizligin Ortasinda romaninin ertesindeyiz.
Iskenderun gibi büyülü bir sehirde. Ayhan, yine hatirliyor, intihari
düsünüyor, arkadasini soruyor. Gece, günbegün koyulasiyor.
Devrime inananlar ve inanir gibi görünenler. Parayi konusanlar,
magluplar ve debelenenler. Nemli gözlü kadinlar, türlü hoyratliklar,
hayatin bitmez tükenmez pisligi
Mehmet Eroglu, devrimcilerin büyük romanini anlatmayi sürdürüyor.
Kaderini, memleketin kaderiyle bir gören, hayatini ancak ve sadece
kurtaricilikla anlamlandiran devrimciler...
Gec Kalmis Ölü, 1985 yilinda Madarali Ödülünü ve Orhan Kemal
Armaganini kazanan bir roman.
Gec Kalmis Ölü
Sonun baslangici Bu basmakalip, ama trajik olmaya özenmis
benzetmeye sessizce gülüyorum. Trajik olmak; eski huyum. Yine de
her seyin bir baslangici ve sonu olmali. Sonun baslangici, Ankaradan
ayrilmam. Sonun sonu ise, bu sabaha karsi, saat beste, Iskenderunda
bu otel odasinda noktalanacak...