Fahise

Bu yari otobiyografik romanda romantik bir hikaye anlatilmiyor. Öyle maddi imkansizliklar yüzünden kötü yola düsen, cileli bir hayat sürdükten sonra filmlerdeki gibi trajik bir ölümle hayata veda eden altin kalpli bir fahise beklemeyin sakin. Bir yandan yakasini birakmayan bastan cikarma arzusu, bir yandan da hayatinin kendisini ölümün kiyisina getiren bir seyir izlemesi yüzünden fahiselige sürüklenen genc bir kadinla; kliselere sigmayacak kadar gercek, ete kemige bürünmüs bir fahiseyle karsi karsiyayiz. Bu en eski meslegi icra ederken ölmüs kiz kardesinin adini kullanan, kendi yarattigi cehennemden bir cikis yolu ararken ailesini, arzularini, secimlerini sorgulayan...
Nüvesini masum bir günlük olusturmus bu romanin. Nelly Arcan yirmili yaslarinin basinda Montrealde fahiselik yaptigi siralarda yasadigi duygusal calkantilari; kendi gecmisi, kisisel tarihi ve kadinligi üzerine düsüncelerini yazarken, günlügünün sayfalarindan yükselen umarsizlik ve öfke dolu cigligin günün birinde kendisine edebiyat dünyasinin kapilarini acacagindan habersizdi elbette. Icinde hem arkaik hem de rahatsiz edici bir seyler barindiran bir hazzin ve mahremiyetiyle utanc veren bir yikimin cigligiydi bu. Arcanin hayata uyanisinin evrelerini, yillara yayilan bir cehenneme inis sürecini bir monolog, bir ic dökme seklinde anlattigi Fahise, Fransada yayimlandiginda o bildik, yavan edebiyat mi, degil mi, özyasam ne denli edebiyat olabilir tartismasini bir kez daha gündeme getirdi. Öyle ya, yasanmis deneyim, edebiyat olabilir miydi Öyleyse herkesin hayati romandi. Fahise her ne kadar gercekci bir roman, bir otobiyografi, itiraf, taniklik olarak sunulsa da, Nelly Arcan edebi bir tarafgirligin ve nefretin estetiginin kendisini zaman zaman gerceklikten uzaklastirdigini söylüyor. Zira o, ne katisiksiz kurmacaya ne de katisiksiz otobiyografiye inaniyor.
21. yüzyilin basinda kadin erkek iliskilerine dair radikal bir kitap.
Stanley Péan, Librairie Pantoute